Het is vandaag al weer 6 jaar geleden dat wij in bovenstaande kleding rond liepen. Net als toen is het nu ook weer mooi weer, alleen is het plaatje niet compleet meer.
Dit is zeer waarschijnlijk het laatste stukje dat ik hier in het blog van Crista schrijf. Ik heb niet de behoefte om iedere keer een stukje te schrijven. Bovendien was dit iets van Crista en niet van mij.
De site www.lintje.com blijft in iedergeval nog een jaar (tot eind mei 2004) bestaan zoals hij nu is. Daarna kijk ik wel weer of de site nog een jaar langer "online" blijft.
Hierbij wil ik iedereen alvast prettige feestdagen en een goed 2003 toewensen.
Voor de iedereen die normaal gesproken een kerstkaart van mij (ons) krijgt even het volgende. Ik stuur dit jaar geen kerstkaarten (misschien dat ik volgend jaar weer zin in heb om dat te doen).
Ik schrijf dit stukje om duidelijk te maken dat ik, hoewel anderen het misschien niet aan mij merken, Crista erg mis. Het is niet zo dat ik "af en toe" aan Cris denk. Ik ben vrijwel de hele dag met haar bezig. Het begint 's morgens bij het opstaan en het stopt op het moment dat ik 's avonds naar bed ga. Er zijn nog constant momenten dat ik denk "dat had ik nog met Crista willen doen". En dat kunnen allerlei dingen zijn (samen op bed tv kijken, samen eten, samen boodschappen doen, etc.). Verleden week met het ophalen van mijn auto had ik best iemand mee kunnen nemen, maar het feit is dat ik dat moment maar met 1 persoon had willen delen (en die is er dus niet meer). Begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel erg blij met mijn nieuwe auto en andere dingen die ik heb kunnen kopen. Maar ik zou alles zo weg doen als ik Cris er voor terug zou krijgen.
Er zijn al weer 4 maanden voorbij sinds het overlijden van Crista. Het is niet te geloven maar de tijd gaat snel (de crematie is al weer 17 weken geleden). Vanochtend heb ik het "speeltje" dat ik 3 maanden geleden besteld heb bij de dealer opgehaald. Voor afleveren heb ik nog even snel een paar digitale foto's gemaakt en die heb ik vanavond met het favoriete computer programma van Crista (Paintshop Pro) bewerkt. Met de aantekeningen van Crista, die ze in het ziekenhuis voor me gemaakt had, erbij en een hoop gestuntel is het gelukt om eerst de kentekenplaten te "bewerken" en vervolgens de plaatjes in het blog toe te voegen.
Het is al weer een tijd geleden dat ik voor het laatst wat geschreven heb. Sinds de laatste keer is er eigenlijk niet veel veranderd. Ik werk weer 40 uur per week en voor de rest probeer ik de tijd door te komen. Ik ben ondertussen nog een keer op de longafdeling geweest en dat ging beter dan de eerste keer. Ik had een afspraak met Dr. O. De laatste keer dat ik Dr. O. gesproken had was nog voor het overlijden van Crista en ik wilde toch nog wel een "afsluitend" gesprek met haar.
Er is een tijd geweest dat ik het gevoel had dat het behoorlijk goed met me ging. Dat kan ik op dit moment niet meer zeggen. De laatste paar weken voel ik me niet geweldig. Ik ben weer erg met alles bezig en mijn concentratie is ook weer slechter geworden. Ik merk aan mezelf dat ik vaak een slecht humeur heb (wat ik probeer voor mezelf te houden). Het enige wat ik op dit moment graag doe is slapen, omdat dat eigenlijk de enige tijd is die ik niet piekerend doorbreng. Ik betrap mezelf ook op oude gewoontes. Als aan me gevraagd wordt hoe het met me gaat, geef ik weer het standaard antwoord wat "men" verwacht. Voor de (meeste) mensen om mij heen is het "gewone" leven verder gegaan en ik heb het gevoel dat men dat van mij ook verwacht. Dus ik doe mijn best om weer een "normaal" leven te lijden en net zo te reageren/doen als voor het overlijden van Crista, maar dat kost veel energie.
Misschien ben ik ook wel meer bezig met alles omdat gisteren de eerste confronterende datum was. Op 12 november zouden Crista en ik 9 jaar bij elkaar zijn geweest (en het was de datum van onze verloving). Dus gisteren heb ik 2 tradities in stand gehouden. Ik heb een rode roos gekocht (naast de foto van Crista gezet) en ik heb een piza besteld. Zo zullen er ongetwijfeld nog wel meer data komen die confronterend zijn.
Het is al weer 7 weken geleden dat de crematie was. 9 weken geleden lag Cris net in het ziekenhuis en wisten we nog niet of de centrale lijn zou lukken (en hoe de opname af zou lopen). De tijd gaat erg snel. Over het algemeen gaat het op dit moment redelijk met mij. Twee weken geleden had ik even een "minder goede" periode, maar dat is ook weer voorbij gegaan. Ik werk nog steeds ± 6 uur per dag en merk dat mijn werktempo weer omhoog gaat. Alleen ben ik om 12 uur nog steeds versleten (het kost me toch meer energie om geconcentreerd te blijven). Volgende week (maandag) moet ik weer naar de bedrijfsarts en ik wacht maar af wat die er van zegt. Voor de rest rommel ik 's middags een beetje in huis. Gisteren de vloeren gedaan en de keuken schoongemaakt (ik weet niet waar die vuil van zou moeten worden, want ik kom er bijna nooit). Vandaag ben ik met minder leuke dingen bezig geweest. Ik heb vanmiddag de meeste kleding van Crista in zakken (5 stuks) gedaan en naar de kelder gebracht. Daar laat ik de zakken voorlopig staan totdat ik weet wat ik er mee ga doen. Een klein deel van haar kleding heb ik in de kast laten liggen/hangen. Het was niet leuk om te doen, maar dat zou het over een half jaar (of een jaar) ook niet zijn. Ook zonder de kleding van Crista in huis zal ik haar nooit vergeten. Ik hoef alleen maar om me heen te kijken en overal zitten goede herinneringen aan.
Vanmiddag ben ik voor het eerst sinds het overlijden van Crista weer op de longafdeling geweest. Ik heb dit gedaan om M te bedanken voor de kaart en brief die ze gestuurd had. Als ik haar per post had moeten bedanken had ik dat waarschijnlijk volgend jaar nog niet gedaan. Het is heel vreemd om weer in het Dijkzigt te komen. Tot aan de centrale hal ging het zonder problemen, maar hoe dichter ik bij de longafdeling kwam des te meer zenuwen ik kreeg (en des te langzamer ik ging lopen). M had ik gelukkig snel gevonden en er waren nog een paar bekende verpleegkundigen aanwezig. Na een bekertje koffie werden de zenuwen gelukkig wat minder. Al met al ben ik iets meer dan een uur op de afdeling gebleven en heb die tijd met een aantal mensen gepraat. Ondanks dat ik (in het begin) stijf stond van de zenuwen had het "op de afdeling zijn" toch ook wel iets vertrouwds. In de tijd die ik samen met Crista ben geweest (bijna 9 jaar) heb ik daar heel veel tijd doorgebracht en heb ik een hoop mensen leren kennen. Het klinkt misschien vreemd, maar op een bepaalde manier mis ik de afdeling en het verplegendpersoneel toch wel. Crista en ik hebben daar minder leuke dingen mee gemaakt, maar er waren ook vaak hele leuke momenten. De longafdeling en verpleging hoorde gewoon bij ons leven. Wat ook mee speelde in de beslissing om naar de afdeling te gaan was het feit dat ik nog even "gewoon" met de verpleging wilde praten. Direct na het overlijden van Crista is dat er niet meer van gekomen en voor mijn gevoel moest ik dat doen.
Ik weet nu dat ik het aankan om op de longadeling te komen en ik sluit niet uit dat ik er in de toekomst nog wel eens zal komen.
Voor het personeel van SV-Long het volgende: "Bedankt voor alle zorg/aandacht/steun die jullie Crista (en mij) hebben gegeven".
