Vrijdag De hele vorige middag, avond en nacht gewacht. Maar de anaesthesie had geen tijd. Er gaat van alles door m'n hoofd en 's ochtends opeens een paniek aanval. Ik was opeens zo bang, de ingreep stelt niet veel voor (lange lijn in de lies), maar er hangt een hoop van af. En de vraag is, is 't alleen voor antibiotica of ook voor een morfinepomp. Gelukkig kon ik om 10 uur naar boven, zoals ze dat hier noemen, naar de OK dus. Eerst was er nog iemand voor me en kon ik dus alles mee luisteren, nou ja, rustig blijven Cris. Toen was ik aan de beurt. Erg fijn als je dan weer hoort dat iemand 't doet die het nog moet leren. Je moet je verstand op 0 kunnen zetten. Ik mocht vrij rechtop blijven zitten, paar verdovingsprikjes, leidraad erin, andere lijn eruit, lijn opschuiven (draaien jongen, anders scheurt het gaatje open), 2 hechtinkjes, weer eerst verdoofd en klaar is 't. Heb ik me daar zo druk om gemaakt? Gelukkig het is gelukt! 's Middags zit ik al aan de antibiotica. Laat 't AUB nog een beetje werken. De pijn werd niet minder, dus zit ik nu op 2x 50 mg MS contin, 4x 500 mg paracetamol + 3x naproxen. Ik merk wel een "verdovings" gevoel, helaas de benauwdheid blijft. Inspanning blijkt al van het bed naar de stoel overstappen te zijn. De saturatie gaat dan al van 90 naar 86. En 86 voelt "eng" aan, licht in 't hoofd en happend naar lucht. Vreselijk. Werd dat maar minder! Met verschillende verpleegkundigen gepraat, allemaal begrip voor mijn besluit en situatie. We zitten dichtbij aan 't eind. Soms heb ik een gevoel "OK het is goed zo", soms een paniek gevoel "nee nog niet". Het is moeilijk. Ik zie de pijn en verdiet bij een ander en huil om alles.
Zaterdag: Beter geslapen, vanmorgen door 2 zusters gewassen. Toch nog vermoeiend, maar een lekker gevoel als je 't idee hebt "schoon" te zijn. Haren kammen, tanden poetsen. Zelf verzorging, normaal sta je er niet zo bij stil. Het zijn heel wat handelingen. Frans staat al weer vroeg bij mijn bed met dit kadootje
Lief hé? Leg nu maar even uit hoe dit plaatje op je blog komt (zegt Frans). Gelukt mensen????
S komt met S langs (oud collega + vriendin). Ze straalt, ze is weer verliefd. Ben heel blij voor haar. J komt ook nog en als S + S weg gaan komen de tranen weer. S woont helemaal in het noorden, "wanneer zie ik haar weer?" daar denk ik even aan. Ook J neemt afscheid, na een beetje helpen met 't middageten, ze gaat op vakantie. We huilen samen, kan ons 't schelen. Ik mis d'r nu al, een weekje weg, dat klinkt erg lang. Frans laat me het stukje van Gadies-blog lezen getiteld "online vriendschap". Sommige vriendinnen heb je al heel lang, sommige nog niet zo lang. Sommige vriendinnen leer je via school, sport, koor etc. kennen. Gadies leerde ik "online" kennen en 't is waar. We hebben dezelfde humor en liefde voor Disney, onze verhaaltjes over onze husbies en sommige zelfde verdrietjes. Ik kijk altijd uit naar haar mailtjes, niet zomaar een briefje op papier maar echte kunstwerkjes zo mooi, tot zingende katjes toe en dan weet ze me weer even op te beuren. Online vriendschap heet dat, ECHT WAAR HET BESTAAT. Gadies, ik of Frans blijven jullie op de hoogte houden, dus tot mails of blogs.
Even snel het laatste nieuws. Het is vanochtend gelukt om de centrale lijn te plaatsen. Crista heeft ondertussen het eerste zakje met antibioticum via het infuus gehad. Nu dus maar afwachten of het werkt.
Wat doe je op een avond als je misschien weet dat je niet meer terug komt? Gewoon wat herinneringen ophalen. Vertellen wat je leuk aan elkaar vindt en elkaar wat knuffelen. Meer kan je niet doen. Vanmorgen naar het ziekenhuis vertrokken en een extra knuffel voor de katten, nog even kijken naar onze leuke spulletjes, muziekje mee voor in 't ziekenhuis. Nou laten we maar gaan. Nu zit ik op het randje van 't bed. M'n saturatie is 89 en een hoge bloeddruk. Longfoto is op bed gemaakt, centrale lijn is aangevraagd, brrr......... als dat maar lukt. Nog gepraat met broeder J. Zo'n lieverd is dat, hij heeft het zwaar met al dat afscheid nemen en verdriet. Het lijkt me als verpleegkundige ook heel moeilijk. En zo heb je toch allemaal een beetje je voorkeur voor iemand. Z'n vriendin M heeft nog 7 nachten dienst en dat vind ik ook zo fijn. Bij haar voel ik me veilig en dat is een belangrijk gevoel! Een ieder heeft het moeilijk, ik, Frans, (schoon) ouders, familie + vrienden. Ja, we wisten 't, maar stopten 't ook vaak weg. Ook omdat ik dat vooral vroeger deed. CRIS, ik mankeer niks. ALLES gaat goed, want weet je als je zegt "'t gaat niet goed", dan zegt men niks meer en neemt afstand. Het is de angst die wint. Laten we die angst niet winnen en gewoon zeggen wat we allemaal voelen. Het is gewoon klote, dat mag je best zeggen en huilen mag ook. Dat is alleen maar menselijk. Ik heb soms gehuild totdat er geen tranen meer waren. Dat is ook vreemd hoor.
doktersafspraak Afspraak was om half 2, maar uiteindelijk bleek dokter O. zelf ziek en wilde het een dag verzetten, uiteindelijk konden we toch bij haar om 4 uur terecht. Wat kunnen ze nog voor me betekenen? niet zoveel meer, ik kan antibiotica via een centrale lijn in de lies nog proberen, of het lukt? het is te hopen, of het werkt? het is ook te hopen! Lukt het niet? dan hebben we een probleem, lukt het wel, maar werkt het niet, dan hebben we in ieder geval een toegang voor eventuele morfine. Gek idee dat het dan gaat om echt afscheid nemen, we weten het wel een beetje, maar het doet o zo zeer, om het verdriet bij elkaar en bij je ouders e.d. te zien. Laten we hopen dat de antbiotica nog werkt, desnoods de Tobra, die ik niet meer mocht vanwege het gehoor! Werkt het niet, dan wil ik gewoon geen pijn meer en een beetje meer rust, ik heb soms angst bij die grote hoestbuien en het gevoel erbij dat het op raakt, Frans en vele anderen weten heus wel dat ik het beste al heb gehad, denk daar aan en weet dat ik van jullie allemaal hou, hoop toch nog een keer hierin te kunnen schrijven, maar Frans houdt het voor mij vanaf nu een beetje bij! Groetjes en liefs van Cris
dinsdag het lijkt wel een kwestie van uitzitten, totdat het morgen is, toch maar rekening houden dat ik moet blijven in het ziekenhuis, het is niet anders, wonder boven wonder, heb ik nog wel (lekkere) trek, dus we hebben een pizza besteld, je weet maar nooit wanneer je die weer naar binnen kan schuiven, hihi! nu nog even alles back-upen, want je wilt niet meemaken wat Gadies meemaakte, alles ineens foetsie, kwijt wegos, dat is verschrikkelos, dus het enigste positieve voor ons is, dat we daar weer van leren, en nu ben ik nog thuis, dus kan ik nog zeggen waar alles op de pc staat, oké werk aan de winkel en dan weer met een grote duik in bed! duimen jullie een beetje voor me?, ik durf het zowaar te vragen! groetjes! Cris
maandag algemeen vraagje: wat heb je gedaan vandaag Cris? antwoord: niks! veel geslapen en op tijd gegeten, dat waren de belangrijkste zaken. Ma kwam toch ook nog even langs, tja allemaal in de zorgen, ik kan er ook niks aan doen. dokter O. heeft al gemaild, ik begin weer met andere antibiotica, maar heb er zelf niet veel vertrouwen in. Nou ja.... de pijn is in ieder geval weg, dat hebben we even gewonnen, eigenlijk heb ik niks te bloggen, maar Rick en Chess wilden ook nog op de foto, dus voilà: Hij wordt al echt een daagje ouder! Chess is een echte zonaanbidster!
groetjes weer! ook Afrika bedankt voor de mail! JA ook daar worden 'we' gelezen! doeidoei!
zondagavond G. en H. kwamen nog langs, zoals afgesproken en kijk eens mooie bloemen erbij: De keuken was ook door hen goed gekeurd! JEH!! nog even doorbijten G. en je bent een echte agente! JEH!! spannend!
zondag toch weer heel de dag pijn, dus op de zondag eerst het ziekenhuis gebeld wat te doen, naar de huisarts voor een recept, eerst bellen, naar de desbetreffende dienstdoende arts, en ja hoor, wij erheen, waar ze geen klap over je weten, maar toch uiteindelijk het recept in handen voor een MS Contin-pilletje erbij van 10 mg. Pff, je raakt waarschijnlijk aan dat spul gewend, want een ander mens ligt al goed plat daarvan, maar goed, door de pijn ga ik anders adem halen en heb het dan ook weer erger benauwd, weinig keus dus... Een uurtje geleden heb ik die ene extra pil ingenomen en hé man! je voelt je een beetje ongevoelig, hoe moet ik dat omschrijven, een beetje dronken zonder gedronken te hebben, zo'n peace-man gevoel, en weer even lekker door kunnen ademen, LEVE de pijn-medicatie, al slikte ik liever die troep niet hoor! Woensdag naar de longarts, dus dan maar eens kijken hoe en wat verder! Volgens mij kent Nala ook dat peace-gevoel:
grote snorharen hé? ik ga haar weer even aaien hoor, doei!!! gedeelde smart is halve smart!
